Yine nedenini bilmediğim sıkkın, durgun ve patlamaya hazır duygu bombasını barındıran bir ruh hali içerisindeyim bu gece…
Gecenin karanlığı ile birlikte, kış mevsiminin soğukluğunun içimdeki yıldızları sis gibi, kara bir bulut gibi örten bir ruh hali…

Zahmet edip 2 adım ötede duran bir çift pazar malı yumuşacık patik gibi terlikleri geçirmiyorum ayağıma. Soğuk ayaklarımı uyuşturmuş olmalı ki, üşüme hissini uyandıran tek bir belirti yok bedenimde.
. . .
Ders çalışma niyeti ile kendime boş yer olarak edindiğim bilgisayar masasının, sol kısmında bulunan masa lambamı yakıp oturdum karanlık odada sandalyeme…
Yine nerden başlayıp nerde bitireceğimi bilmeden ve biraz da sonunu merak ederek başladım bu geceki yazıma…

Düşünüyorum…”Düşünüyorum” demeden önce de düşündüm uzun bi süre boş boş. Dedim ya bozuk bir ruh hali içerisindeyim. Önceki yazılarımı okudum. Bir başka güzel geldi sanki. Kolay kolay beğenmediğim, okurken kendime güldüğüm yazılarım, düşüncelerim bir başka güzeldi sanki bu gece…Bu gece..Şuan..yazmaya başlamadan önce acaba yazmak gercekten benim için çok mu zor diye düşündüm. Bu düşünceme “artık”"acaba” gibi kendimi sorguladığım kelimeleri de ekleyerek katkı sağlamaya çalıştım. Yazmakta zorlandığımı hissettim bu gece. Acaba dedim, sandığım gibi bir özelliğim yok mu?…
Önceki yazılarımı bu yüzden okudum.
ve Belki de bu yüzden güzel geldiler bana…
ve de bu yüzden başladım belki bu yazıma…

…

Başını unuttuğum, ortasını bir önceki sayfada bıraktıgım, sonunu ise çok merak ettiğim yazıma devam ediyorum bilinçsizce…

Gözlerimin ağırlaştıgını hissettim ve lavaboya gittim. Yüzümü yıkadım geldim. Tekrar oturdum yılların eskitemediği, her vücut hareketinde gıcırdayan sandalyeme…Annemin çeyizlik sandalyesi=) NerdeeeN nereye=) !…

Gecenin köründe ses çıkarmamak için felç geçirmiş gibi hareketsiz olarak şuursuz şuursuz birşeyler yazmaya çalışırken gözüme masamın üzerinde öylece bana bakan “Ben” i gördüm. 12′lik vesikalığa hediye olarak verilen orta boy, çerçevelenmişi bir yıllık zaman aşımına ugramış fotoğrafımı…Gözlerimin içine baktım sebepsizce…Bir anlam veremedim masumiyet hissinden başka. İçimden geçirdiğim tek şey; ” keşke flaş patlarken biraz daha tebessüm etseymişim” yakınışı oldu.
Bir süre daha gözlerimde gezdirdim gözlerimi. Hala bir anlam veremiyordum…Birşeyler uyanmaya çalışıyordu içimde…İçimin dilinden anlamıyordum.

Baktım olmuyor. Gözlerime yazık etmeyeyim dedim sabah okul için uyanmak zorunda oldugumu hatırlayarak..Yazmak için bu kadar uğraşa değmez ..dedim..
Merak ettiğim -son- bu olmamalıydı
ama olsun…bir başka sefere inşallah..

Kendine iyi bak; çizgili, kullanmaya
kıyamadığım lacivert kaplı güzel ajandam…kalemim…

….Kendinize iyi bakıN

25.01.2008 / / / 01:38