Kuzenim; amcamın oğlu…Liseyi bitireli 6-7 sene oldu sanırım.Yaşını başını aldı artık. Evlilik planları yapıyor. Ara sıra muhabbet ederiz. O lise yıllarını anlatır,ben dinlerim. Ben anlatırım o onaylar, eleştirir, dersler verir tecrübelerine dayanarak. Birgün laf döndü dolaştı Sevgi,sevgili ve aşk üzerine edebiyat parçalamaya geldi. Benim bu konularda iyi edebiyat yaptıgımı bilir…Bana bunların sadece bir anı olarak kalacağını, yaş ilerledikçe yazılarımın sadece bende kalacağını; kısacası insanın eninde sonunda kendine kaldığını belirten laflarıyla sanki birşeyleri anlatmak mayetindeydi. Devam etti; Zamanında kendisinin de bu konularda çok iyi edebiyat parçaladığını anlattı ve bunların artık hiçbir işine yaramadığını söyledi.Biraz irdeledikten sonra bu şiiri yolladı bana…

Lise aşkı ile beraber yazdığı bir şiir…Sonrasında anlattıkları ise hayli içler acısı bir durum. Yüreğimin sızladığını hissettim dinlediğimde.. Lise aşkım diye tabir ettiği, hayallerinin olduğu sevgilisinin yani bu şiirin diğer sahibinin artık hayatta olmadıgını söyledi. Trafik kazasında onu kaybettiğini ve kaderin ne kadar kahpe bir oyun oynadığını isyan cümleleri ile anlattı.

Beni hayli derinden etkileyen bir durum bu…Kendisinin de izniyle sizlerle paylaşmak istiyorum..

Seni Düşünüyorum

Sığmıyor yüreğim yüreğime…
Gökte uçan kuşun kanat çırpışının
Rüzgarın şarkısının
Denizin seranatına
Topraktaki karıncanın ayak sesini,
Damarımdaki kanın şırıltısını duyuyorum.
Annem bağırıyormuş arkamadan;
Çantanı ala çantanı al diye…
Onu duymuyorum,
Nedensiz bir gülümsemeyle
Eğiliyor dudaklarımdan
Ve birden fark ediyorum ki
Ben SENİ düşünüyorum…