TEK HECE
Var mı beni içinizde tanıyan?
Yaşanmadan çözülmeyen sır benim.
Kalmasa da şöhretimi duymayan,
Kimliğimi tarif etmek zor benim……
AşkıN İtiraFı
Şair, ‘Var mı beni içinizde tanıyan?” diyerek başlamış “ben” merkezli, övgü dolu dizeleri sıralamaya…Her dizede, her dörtlükte “Ben” é dayalı bir üslup kullanan yazar, bu yönüyle en başlarda beni biraz şaşırttı açıkçası ve birtakım önyargıya dayalı olumsuz düşüncelere itti. Ancak şiirin sonlarına doğru; yanıldıgımı ve bu denli muhteşem, bu denli kusursuz bir eser hakkında olumsuz, önyargılı düşündüğüm için utanmam gerektiğini anladım…
Başlığını en başta dikkate almadan okumaya başladığım şiirde “nedir bu tek hece” diye düşünmeye, şiirin sonlarında ; “tek hece var ismimde” dizesini okuduktan sonra başlıyorum. “Nedir bu tek hece” sorusu da şiire ayrı bir hava, ayrı bir çekicilik katıyor tabi. Baştan sona kendini ele vermeyen eserin; okuyucuyu bir takım düşüncelere iterek hayal dünyasını canlandırıyor ve kelime haznesinde o tek heceyi aramaya teşvik ediyor. Bu da yazarın bir başka kendine özgü meziyeti olsa gerek…
Kiminin “anlatılmaz bir hikayedir” dediği, kiminin ise gücüne ve varlıgına inanmadıgı tek hece; “aşk” kelimesini tüm gerçekleriyle, geçmişten günümüze efsaneleri ile ele alan şair, dil ve üslubu ile ustalığını farkettiriyor. Efsaneleşmiş hikayelerden ufak kesitlere yer vermeyi ihmal etmeyen yazarımızın söz sanatlarıyla şiire ayrı bir zenginlik kattıgını da söylemeden geçemeyiz.
Örneğin;
Sebep bazı Leyla, bazı Şirin’di;
Hatrım için yüce dağlar delindi…
dizelerinde; Ferhat’ın Şirin için, aşkı için dağları deldiğini hatırlatarak telmih sanatını kullanmıştır.
“Aşk” kelimesini, insanların anlatmakta zorluk çektiği, çoğu kişinin tarifinde çaresiz kaldığı, “anlatılmaz yaşanır” dediği, kelimelerin kifayetsiz kaldığı bu duyguyu şair; o duygunun yerine geçerek birçok kişinin yapamadığı ve kolay kolay da yapamayacağı bir işi başarmış, yani o tek kelimeyi, tek heceyi, “aşk”ı anlatabilmiştir.
Eline koluna sağlık Cemal Safi…
Nuri Ülger
———————————-
Var mı beni içinizde tanıyan?
Yaşanmadan çözülmeyen sır benim.
Kalmasa da şöhretimi duymayan,
Kimliğimi tarif etmek zor benim…Bülbül benim lisanımla ötüştü.
Bir gül için can evinden tutuştu.
Yüreğine Toroslar’dan çığ düştü.
Yangınımı söndürmedi kar benim…Niceler sultandı, kraldı, şahtı.
Benimle değişti talihi bahtı,
Yerle bir eylerim taç ile tahtı,
Akıl almaz hünerlerim var benim…Kamil iken cahil ettim alimi,
Vahşi iken yahşi ettim zalimi,
Yavuz iken zebun ettim Selim’i,
Her oyunu bozan gizli zor benim…Yeryüzünde ben ürettim veremi.
Lokman Hekim bulamadı çaremi.
Aslı için kül eyledim Kerem’i.
İbrahim’in atıldığı kor benim…Sebep bazı Leyla, bazı Şirin’di.
Hat’rım için yüce dağlar delindi.
Bilek gücüm Ferhat ile bilindi.
Kuvvet benim, kudret benim, fer benim…İlahimle Mevlana’yı döndürdüm.
Yunus’umla öfkeleri dindirdim.
Günahımla çok ocaklar söndürdüm.
Mevla’danım, hayır benim, şer benim…Benim için yaratıldı Muhammet!
Benim için yağdırıldı o rahmet!
Evliyanın sözündeki muhabbet,
Enbiyanın yüzündeki nur benim…Kimsesizim hısmım da yok, hasmım da
Görünmezim cismim de yok, resmim de
Dil üzmezim, tek hece var ismimde
Barınağım gönül denen yer benim…CEMAL SAFI
15 Apr 2009, 15:42 üzerinde |
çok güzel