…

. . .
Kimseye açma cesaretini vermediğim yürek kapılarımın kilidini almışsın habersiz…
Girmişsin içeri, Hapsetmişsin kendini … Çıkmamışsın asla… Kendimden bile saklamışım seni, senle geçirdiğim her saniyeyi, herşeyi sevdiğimi senle… Gözlerimin artık daha birmutlu gülmesinin sebebinin “sen” olduğunu çok mu geç farketmişim?

Başka bahanelere bağlamışım umutsuzluğumu. Aslında “sensizlik”miş tek derdim de geç anlamışım… Ya da anlayamamışım, inandıramamışım kendimi …
Bir yandan mutluluk ve umut diğer yandan özlem ve sensizliği tatmışım. Uykusuz kaldım gecelerce; uykum olmuşsun meğer… Gündüzlere sığdıramamışım seni, gecem olmuşsun…Rüyam olmuşsun…Sabahları doğan güneşim olmuşsun …

Her günüm sen olmuş, sen ise herşeyim olmuşsun…Çok mu geç anlamışım..?
Geç kalıyorum sana derken, elimi ellerinin arasında bulmuşum ve hiç benim olmayacak sandığım sevgini özümseyerek içime çekmişim bir nefes gibi…

Başkalarına bakan, başka başka gözler arayan sandığım gözlerini hapsetmişim gözlerime ve tüm yüreğimi vermişim ellerine düşünmeden, öylece… Çok mu geç farketmişim. Çok mu gecikmişim ? …

…

Pişmanlıklarla dolu hayatımda,
Artık izin yok geç kalınmışlıklara sensizliğe ve sensiz sevgiye…

Keşke”lerimi atıyorum çöpe …
İyi ki” lerim cebimde …