Kum Taneleri; Hayat

Ne kadar hoyratça davransa da, yalanlarıyla kahpe sıfatına yakışsa da ve her ne kadar bazen çıkmaz sokaklarla dolu bir karanlığı andırsa da yaşamak; katlanmak zorunda olduğumuz bir şey, hayat…
Son kullanma tarihine kadar kullanmak zorunda olduğumuz…
Hoş; biz mi onu kullanıyoruz, o mu bizi kullanıyor bilinmez-tartışılır ama…

Yaşadıkça farkediyoruz, nefes almanın zorluğunu, zorunluluğunu. Hayat eziyor seni ama, taşımak zorunda olduğun değerler var, nefes alıyorsun…Seviyorsun, seviliyorsun. Ama hayat, seni yok etmeye çalışıyor sanıyorsun, seni yoranın hayat oldugunu düşünüyorsun. Hep zorluklar çıkaran hayat değil oysa ki;

Hayat sadece, bir kum saatinin içinde beraberce akıp gittiğin kum taneleri …

Geç mi Kalmışım | MeğeR sensizlikmiş

. . .
Kimseye açma cesaretini vermediğim yürek kapılarımın kilidini almışsın habersiz…
Girmişsin içeri, Hapsetmişsin kendini … Çıkmamışsın asla… Kendimden bile saklamışım seni, senle geçirdiğim her saniyeyi, herşeyi sevdiğimi senle… Gözlerimin artık daha birmutlu gülmesinin sebebinin “sen” olduğunu çok mu geç farketmişim?

Başka bahanelere bağlamışım umutsuzluğumu. Aslında “sensizlik”miş tek derdim de geç anlamışım… Ya da anlayamamışım, inandıramamışım kendimi …
Bir yandan mutluluk ve umut diğer yandan özlem ve sensizliği tatmışım. Uykusuz kaldım gecelerce; uykum olmuşsun meğer… Gündüzlere sığdıramamışım seni, gecem olmuşsun…Rüyam olmuşsun…Sabahları doğan güneşim olmuşsun …